به گزارش خبرگزاری حیات، سبحان الله قورچیان متولد سال 37، از رزمندگان و ایثارگران دوران دفاع مقدس می باشد که پس از حضور 90 ماهه در جبهه های نبرد حق علیه و مجروحیت های فراوان، قدم به عرصع علمی نهاد و در جهت رفاه حال جانبازان اقدام به اختراعاتی کرده است. این ایثارگر دوران دفاع مقدس با شرکت در مسابقات بین المللی مخترعان نابغه و ارائه اختراعات خود موفق به دریافت 2 مدال طلای جهانی گردیده است.مطالبی را که در ادامه می خوانید حاصل گفتگوی این رزمنده وایثارگر دوران دفاع مقدس با خبرنگار خبرگزاری حیات می باشد. از چه زمانی به کارهای صنعتی وتولید علاقمند شدید؟ از کودکی علاقه شدیدی به صنعت و بویژه جوشکاری و پرسکاری داشتم.همین عامل باعث شد تا از اواسط جنگ تحمیلی به طور جدی در این حوزه به فعالیت پرداختم. آیا سابقه مبارزاتی در زمان پیروزی انقلاب اسلامی داشتید؟پس از آن به چه فعالیت هایی می پرداختید؟ قبل از پیروزی انقلاب اسلامی وزمانی که امام خمینی (ره) فرمان خروج سربازان از پادگان ها را صادر فرمودند ما نیز بنا به فرمان ایشان از ادامه خدمت امتناع کرده وبه صف انقلابیون پیوستیم ودر این راه مبارزات فراوانی انجام دادیم.پس از پیروزی انقلاب اسلامی، فرصت زیادی برای پرداختن به فعالیت های عادی پیدا نکردیم، زیرا بلافاصله به بسیج پیوسته و به کردستان وپاوه اعزام شدیم .در آن زمان به همراه آیت الله طالقانی در کردستان حاضر شدیم و ایشان به سخنرانی بر علیه گروه های کومله ودموکرات پرداختند.در آن مقاطع، مبارزات فراوانی انجام دادیم وتعدادی از همرزمان ما نیز به شهادت رسیدند. دوره مبارزاتی جنگ تحمیلی برای شما از چه زمانی آغاز شد؟ همزمان با بمباران فرودگاه مهرآباد زنگ آغاز جنگ برای ما به صدا در آمد.در قالب نیروهایی که فرماندهی آنرا سردار عزیز جعفری، فرمانده کنونی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بر عهده داشت، به امیدیه و سپس خرمشهر رفتیم. با خیانت بنی صدر، زمانی به خرمشهر رسیدیم که دیگر دیرشده بود و شهر به اشغال عراق در آمده بود. تنها کاری که توانستیم انجام دهیم این بود که از پیشروی نیروهای بعثی به سمت آبادان جلوگیری کنیم. به همین خاطر در ساحل اروند مستقر شدیم و مسیر پیشروی دشمن را سد کردیم. شرایط جنگ برای شما در این مقطع چگونه بود؟ ما از کمترین امکانات تسلیحاتی نیز برخوردار نبودیم.دشمن به قدری آسان پیشروی کرده بود که خود نیز به شک افتاده بود مبادا در تله ایران افتاده است.اما این امر با خیانت های پیاپی بنی صدر ودستور عقب نشینی به نیروها محقق شد.عراقی ها به واسطه این امتیاز تمامی نقاط استراتژیک را تصرف کردند که بعدها برای بازپس گیری آنها با مشکلات فراوانی روبرو شدیم.از جمله این مناطق می توان به «پل 7 دهنه سومار»و«پل کرخه» اشاره کرد. با ادامه جنگ تحمیلی در چه مناطقی حضور داشتید؟ و در چه عملیاتی وچگونه مجروح شدید؟ سال 61 به پادگان الله اکبر و لشکر سیدالشهدا رفتم. در این دوران وبه واسطه علاقه شدید به مسائل فنی وخودرویی، مسئول آمبولانس های لشکر شدم.در چندین مرحله مجروح شدم اما اولین بار در جریان عملیات والفجر1 با آمبولانس روی مین رفته و به شدت مجروح شدم. شدت جراحات به حدی بود که ترکش،به تمامی قسمت های پایم آسیب رسانده بود وصورتم نیز از این ترکش ها در امان نماند .آثار ترکشها هنوز در صورت ودیگر نقاط بدنم نمایان است. عراقی ها جاده ای را مین گذاری و روی آنرا آسفالت کرده بودند. آنها نقاطی را که مین وجود داشت علامتگذاری و با لاستیک خودرو مشخص کرده بودند. زمان عقب نشینی، عراقی ها تمامی علامت ها را از بین برده بودند و من که از این موضوع اطلاعی نداشتم با خودرو به این منطقه وارد شده و بر روی یکی از مین ها رفتم که در نتیجه آن دچار جراحات سنگینی شدم. تا امروز چه اختراعاتی را به ثبت رسانده اید؟ کدامیک از این اختراعات شما حائز رتبه اول در مسابقات بین المللی شد؟ تا به امروز 16 اختراع را به ثبت رسانده ام که اکثر آنها در زمینه خودرویی می باشد. همچنین در مسابقات بین‌المللی مخترعان نابغه که در رومانی برگزار شد، شرکت کردم و موفق به کسب مقام اول برای اختراع سیستم انتقال گاز به سمت چپ خودروهای اتوماتیک و آینه محدب ویژه افرادی که تنها با یک چشم خود قادر به دیدن هستند، شدم. انگیزه شما برای اختراعاتی که به جانبازان در کارهای روزمره و بخصوص رانندگی کمک می کند، چه بود؟ از زمان جنگ و بویژه از وقتی که در عملیات والفجر1دچار نقص عضو شده، با نیازهای جانبازان، بیش از گذشته آشنا شدم و تصمیم به ابداع سیستم‌های رفاهی برای دوستان جانبازم که در جنگ دچار معلولیت جسمانی شده بودند، گرفتم. زمانی که خود بر روی مین رفتم وبه شدت مجروح شدم تا آستانه قطع پا پیش رفتم که با لطف خدا وتلاش پزشکان این اتفاق نیفتاد.در آن زمان از خود پرسیدم اگر پایم قطع می شد چه کاری می توانستم انجام دهم و با چه مشکلاتی روبرو می شدم. از چه زمانی شروع به اختراع در حوزه محصولات رفاهی جانبازان کردید؟ تفکر درباره ایده‌های رفاهی برای جانبازان و طراحی تجهیزات کمکی خودروهای اتوماتیک ویژه معلولان را از سال 67 آغاز کردم، اما در سال 83 برای نخستین بار، اختراعات خود را که ترمز دستی ویژه جانبازان بود به ثبت رساندم. بیش از 27 سال است که زندگی ام را وقف ابداع سیستم‌های رفاهی برای جانبازان می‌کنم، در روز 5 تا 6 ساعت وقت می‌گذارم تا بتوانم ایده‌ای را که در ذهن دارم به حقیقت نزدیک کنم و با اختراع و ابداعات خاص آنها ، زندگی راحت تر را برای دوستان جانبازم به ارمغان آورم . از آنجا که سال‌هاست به جانبازان و معلولان رانندگی و کار با خودروهای ویژه را آموزش می‌دهم، با نیازهای آنها بیشتر آشنا بوده و ابداعاتم را با هدف رفع مشکلات این گروه از جامعه طراحی می‌کنم. ساخت سیستم کلاچ دستی، صندلی گیربکس، پدال‌های تلسکوپی و محافظ گاز و ترمز، از ابداعات من در 28 سال گذشته است که از 8 سال پیش، موفق به ثبت آنها شدم و راهی به سوی از بین بردن محدودیت گشودم. در مورد اختراعاتی که حائز رتبه اول شد توضیح دهید سیستم انتقال گاز به سمت چپ خودرو برای جانبازهایی است که پای چپ شان آسیب ندیده و با نصب و باز کردن این سیستم در خودرو اتوماتیک که تنها 10 ثانیه زمان می‌برد و امکان استفاده مجدد سایر افراد را نیز فراهم می‌سازد، محدودیت استفاده از خودروهای اتوماتیک برای جانبازان را از بین بردم. اختراع آینه محدب نیز ویژه افراد کم بینا است که تنها با یکی از چشمان شان قادر به دیدن هستند. این آینه‌های داخلی،که بر شیشه‌های عقب و جلوی خودرو نصب می‌شود، شعاع دید راننده را افزایش می‌دهد و از محدودیت‌های او می‌کاهد. تمامی این اختراعات مورد تأیید معاونت فناوری راهور ناجا است.